Το λιοντάρι της Ηπείρου

Περιγραφή

Ήταν μια μορφή που τυπωνότανε βαθιά σε όποιον την αντίκρυζε. Μεγάλο κεφάλι, μέτωπο ψηλό, δασιά φρύδια, γαλάζια ματιά, βλέμμα διαπεραστικό και ύπουλο, πλατύ στόμα, που, όταν χαμογελούσε, όλοι πάγωναν γύρω του, γιατί με αυτό το χαμόγελο σφράγιζε, κάθε φορά, την καταδίκη σε θάνατο κάποιου εχθρού ή επικίνδυνου φίλου. Και είχε θανατώσει τόσους, αρχίζοντας από τους στενούς του συγγενείς! Ο καταπληκτικός δρόμος του προς τον πλούτο, τη δύναμη και τη δόξα είναι στρωμένος με αμέτρητα κουφάρια. Εσκότωνε για να βγάλει από τη μέση ένα εμπόδιο, για να κερδίσει ένα βήμα, για να αμυνθεί, για να κληρονομήσει, να ασφαλίσει ένα απόκτημα, κάποτε και για να διασκεδάσει μοναχά… Άφοβος σα λιοντάρι, πονηρός σαν αλεπού, ύπουλος σα φίδι, σκληρός σαν ύαινα, αιματοδιψασμένος σα λύκος, εκδικητικός σαν γκαμήλα, υπομονετικός σα γάιδαρος, οξυδερκής και ταχύς σαν αετός, λάγνος σαν πίθηκος -είχε τρακόσες παλλακίδες στο χαρέμι του- προοδευτικός σα νεόπλουτος και προκλητικός και δεισιδαίμων σα γριούλα, δύσπιστος και καχύποπτος, αλλά και αφελής και μωρόπιστος, καταχθόνιος, ανήσυχη και ηφαιστειακή, που σάλεψε από τα θεμέλια το καθεστώς στις ευρωπαϊκές χτήσεις της τουρκικής αυτοκρατορίας, αποκάλυψε την αδυναμία της, ετοίμασε την επανάσταση των Ελλήνων -χωρίς να τη θέλει- κι άλλαξε, με μόνη τη δική του δράση, το ρέμα της ιστορίας στην περιοχή αυτή του κόσμου.

Σπύρος Μελάς (1882 – 1966). Ο Σπύρος Μελάς γεννήθηκε στη Ναύπακτο γιος πταισματοδίκη. Μετά το θάνατο του πατέρα του εγκαταστάθηκε, παιδί ακόμη, στον Πειραιά, όπου τέλειωσε το γυμνάσιο. Φοίτησε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εγκατέλειψε όμως τις σπουδές του καθώς από νωρίς τον τράβηξαν η δημοσιογραφία και η τέχνη. Ήδη στα είκοσί του χρόνια ήταν τακτικός συνεργάτης του “Άστεως” και αργότερα της “Ακρόπολης”, όπου δημοσίευσε και λογοτεχνικά πρωτόλεια, επηρεασμένα από τη γαλλική επιφυλλιδογραφία. Συντάκτης σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες (“Εμπρός”, “Ημερήσια Νέα”, “Ημερήσιος Τηλέγραφος”, “Καθημερινή”, “Έθνος”, “Ελευθερία”, “Αθηναϊκά Νέα”, κ.α.), χρονογράφος, ανταποκριτής σε ευρωπαϊκές χώρες, τις Η.Π.Α. και την Αίγυπτο και εκδότης των περιοδικών “Ιδέα” (1933-1934) και “Ελληνική Δημιουργία” (1948-1954), ασχολήθηκε παράλληλα με το θέατρο, ως σκηνοθέτης, ηθοποιός και καθηγητής δραματολογίας. Σημαντικό ρόλο στη στροφή του στο θέατρο διαδραμάτισε η εμπειρία του από το Παρίσι, όπου έζησε κατά καιρούς για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η πολυποίκιλη δραστηριότητά του κάλυψε χρονικά το πρώτο μισό του αιώνα μας και ο συγγραφέας πήρε ενεργό μέρος στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της εποχής του. Με αφετηρία την προοδευτική πολιτική παράταξη οδηγήθηκε γύρω στο 1910 στον χώρο του σοσιαλισμού, στη συνέχεια στο κόμμα του Βενιζέλου και τέλος μέσω του περιοδικού “Ιδέα” στον χώρο του ελληνοκεντρικού ιδεοκρατισμού που ακολούθησε μια μερίδα της γενιάς του Τριάντα, όπου ανήκε και ο Γιώργος Θεοτοκάς. Ακαδημαϊκός από το 1935 στράφηκε προς την ιδεολογική συντήρηση, γεγονός που προκάλεσε αντιφατικές γνώμες των συγχρόνων του για το πρόσωπό του. Τις εμπειρίες του από τα ταξίδια του και την περίοδο που ήταν πολεμικός ανταποκριτής και λοχίας στο Βαλκανικό μέτωπο, κατέγραψε στους τόμους “Από τα ταξίδια μου”, “Αμερική” και “Πολεμικές σελίδες”. Το θεατρικό έργο του παρουσιάζει έντονα τα σημάδια από τη δραματουργία του Ίψεν και τη φιλοσοφία του Νίτσε, ενώ ο προσανατολισμός της γραφής του είναι σαφώς κοινωνικός. Ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης (1925) και της Ελευθέρας Σκηνής (1929 με τη Μαρίκα Κοτοπούλη και το Δημήτρη Μυράτ), φοίτησε σε σκηνοθετικά εργαστήρια του Παρισιού το 1928 και το 1935 ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο θίασο Καινούριο Θέατρο της κυρίας Αλίκης και του Κώστα Μουσούρη. Η σκηνοθετική του δραστηριότητα συνέβαλε στην ανανέωση του αθηναϊκού θεατρικού ρεπερτορίου και στην ευθυγράμμισή του με το αντίστοιχο ευρωπαϊκό, ενώ έγραψε και θεατρικά έργα όπως “Ο γιος του ίσκιου”, “Το κόκκινο πουκάμισο”, “Το άσπρο και το μαύρο”, “Μια νύχτα, μια ζωή”, “Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται”, “Παπαφλέσσας”, κ.α. Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση (στη νεανική του ηλικία), τη διηγηματογραφία και κυρίως με τη μυθιστορηματική ιστοριογραφία, όπου ξεχώρισε για τη γλαφυρότητα του ύφους του και την οικονομία της γραφής του. Πέθανε στην Αθήνα. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Σπύρου Μελά βλ. Νέστωρ Μάτσας, “Σπύρος Μελάς”, περιοδικό “Νέα Εστία”, τ. Μ΄, τχ. 947 (Χριστούγεννα 1966), σ.13, Δημήτρης Γιάκος, “Μελάς Σπύρος”, στη “Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας”, τ. 10, Αθήνα: Χάρη Πάτση, χ.χ., Χ.Δ. Γουνελάς, “Μελάς Σπύρος”, στο “Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό”, τ. 6, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1987, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, “Σπύρος Μελάς”, στο “Η παλαιότερη πεζογραφία μας· από τις αρχές της ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο”, τ. ΙΑ΄ (1900 – 1914), Αθήνα, Σοκόλης, 1998, σελ. 326-343, και Αλέξης Ζήρας, Χριστίνα Λύσσαρη, “Μελάς Σπύρος” στο “Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας”, Αθήνα, Πατάκης, 2007, σελ. 1378-79.
(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

Συγγραφέας: Μελάς Σπύρος
Εκδότης: Βλάσση Αδελφοί
Έτος έκδοσης: 2015
ISBN: 960-302-992-2
Σελίδες: 408
Σχήμα: 21×14
Κατηγορίες: Ελλάς – Ιστορία, Νεώτερη

Τιμή σε ιστοσελίδες: 9.00 €