Ομιλίες Ε΄

Περιγραφή
Οι πλησίον είναι για μας ένα σχολείο, όπου ασκούμαστε στην πιο τέλεια αγάπη – στην αγάπη του Θεού. Κάθε πράξη αγάπης που κάνουμε για τον άλλον, πληροί την αγάπη μας για το Θεό. Η βάση της αγάπης μας για τον πλησίον φανερώνεται καθαρά, με έργα και με λόγια, από τον ίδιο τον Κύριο και τους αποστόλους Του, καθώς κι από τη χορεία όλων εκείνων που ευαρέστησαν στο Θεό, δηλαδή από τους θεοφόρους πατέρες μας και τους μάρτυρες. Τα μεγαλύτερα έργα αγάπης είναι η φιλανθρωπία, η συγχώρηση των προσβολών, η προσευχή για τους άλλους, η βοήθεια στους αδύνατους, η διδασκαλία των αγραμμάτων, η απόκρυψη των αδυναμιών των άλλων, ο έπαινος των αρετών των άλλων, η υπεράσπιση των καταπιεσμένων και η θυσία της ζωής μας για τους άλλους. «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιωάν. ιε’ 13). Όταν όμως ο άνθρωπος κάνει ακόμα και τη μεγαλύτερη θυσία για οποιοδήποτε άλλο λόγο, εκτός από την αγάπη, η θυσία του είναι άκαρπη (βλ. Α΄ Κορ. ιγ΄ 3). Όποιος έχει αγάπη τα έχει όλα. Αυτός εκπληρώνει όλον το νόμο.Ο Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956) υπήρξε Επίσκοπος της Ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας και θεολόγος με οικουμενικό κύρος και ακτινοβολία. Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Λέλιτς της δυτικής Σερβίας στις 23 Δεκεμβρίου του 1880 (με το παλαιό ημερολόγιο -Ιανουάριο του 1881 με το καινούργιο). Παρακολούθησε το Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι απ’ όπου και αποφοίτησε το 1902. Κατά το 28ο έτος της ηλικίας του αναγορεύθηκε διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Βέρνης. Το 1909 αναγορεύθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης και την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε μοναχός. Το 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσας και το 1920 μετετέθη στην επισκοπή της Αχρίδας, όπου διακόνησε μέχρι το 1934 που επέστρεψε στη Ζίτσα. Το 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στο μοναστήρι της Ζίτσα, συνέλαβαν τον Επίσκοπο Νικόλαο και τον περιόρισαν έγκλειστο στο μοναστήρι της Λιουμποστίνια. Αργότερα, τον μετέφεραν στο μοναστήρι Βοϊλόβιτσα, όπου κρατούνταν και ο Πατριάρχης Γαβριήλ Ντόζιτς, και στη συνέχεια τον έστειλαν μαζί με τον Πατριάρχη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου όπου υπέστη κακουχίες και βασανιστήρια. Μετά τον πόλεμο δεν επέστρεψε στην ήδη κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία και κατέφυγε στις Η.Π.Α., όπου δίδαξε σε διάφορες Ορθόδοξες Χριστιανικές Πανεπιστημιακές Σχολές και Σεμινάρια. Πέθανε τον Μάρτιο του 1956. Τα λείψανά του από την Αμερική μεταφέρθηκαν στο Λέλιτς στη Σερβία το 1991. Το Μάιο του 2003, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας τον διεκηρυξε Άγιο και τον ενέταξε στο Αγιολόγιό της στις 18 Μαρτίου (Κοίμηση) και στις 3 Μαΐου (Μεταφορά λειψάνων).

Συγγραφέας : Nikolaj Velimirovic Sveti 1881-1956
Μεταφραστής : Μπότσης Πέτρος
Επιμελητής : Μπότσης Πέτρος
Εκδότης : Μπότσης Πέτρος
Έτος έκδοσης : 2013
ISBN : 960-9485-12-Χ
Σελίδες : 278
Σχήμα : 21χ14
Κατηγορίες : Βίβλος. Κ.Δ. Ευαγγέλια – Κριτική, ερμηνεία κλπ

Τιμή σε ιστοσελίδες: 12.32 €

Όλες οι πληροφορίες σε αυτή τη σελίδα προέρχονται από το χώρο αποκλειστικά για πληροφορίες www.public.gr και dioptra.gr ιστοσελίδα μας με αυτό το βιβλίο.