Αλέξανδρος ο Μέγας

Περιγραφή
Η προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτυπώνεται ζωηρή και ανάγλυφη από την πένα ενός απαράμιλλου δραματουργού, λαμπρού εκπροσώπου του χρυσού γαλλικού αιώνα, τον Ρακίνα, που με πρότυπα τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη έφερε την αναβίωση της αρχαίας τραγωδίας στην υψηλότερη μορφή της. Η παρούσα μετάφραση, με πλούσια εικονογράφηση και σχόλια και σε έμμετρη ομοιοκατάληκτη μορφή, κατά μίμηση του πρωτοτύπου, η οποία δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα ή αλλού, προσεγγίζει τη λεπτότητα, το άρωμα και την ομορφιά του εκλεκτότερου, παγκοσμίως, θεατρικού έργου με θέμα τον κορυφαίο Ηγέτη και δικαιούται μια θέση σε κάθε βιβλιοθήκη.
Η περηφάνια ήρωα | στην κεφαλή εκείνη,
του βλέμματός του η φωτιά, | η γενναιοφροσύνη,
το δείχνουν: είν’ ο Αλέξανδρος! | Κι η φυσιογνωμία
κι αυτή του μεγαλείου του | άψευστη μαρτυρία.
Με ηγετικό παράστημα | τα πλάνα του χαράσσει.
Ματιά και χέρι κραταιό | τους πάντες υποτάσσει.
Από τη μάχη έβγαινε. | Στη λάμψη του μεθούσα.
Άστραφτε μες στα μάτια του | η Νίκη εθαρρούσα.
(Σκηνή ΙΙΙ.3)Racine, Jean Baptiste (1639-1699). Ο διάσημος Γάλλος ποιητής και ακαδημαϊκός μαζί με τον Μολιέρο και τον Κορνήλιο, αποτελούν την περιώνυμη τριανδρία του γαλλικού δραματολογίου του 17ου αιώνα.
Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία, αλλά δεν τα ακολούθησε, γιατί από νωρίς εκδηλώθηκε μέσα του η κλίση προς την ποίηση και ιδιαίτερα προς την τραγωδία και το δράμα.
Υπήρξε φίλος του Μπουαλώ, του Μολιέρου και του Λαφονταίν, τα βιβλία των οποίων άσκησαν ζωηρή επίδραση στο πνεύμα και το έργο του.
Η πρώτη του ωδή, που έφερε τον τίτλο “Η νύμφη του Σηκουάνα” και που τη δημοσίευσε σε ηλικία μόλις 20 ετών, με την ευκαιρία των γάμων του βασιλιά Ηλίου Λουδοβίκου ΙΔ΄, ήταν μια επιτυχία του. Κατόπιν, έγραψε ορισμένες αποτυχημένες τραγωδίες, για να αρχίσει πάλι τις επιτυχίες του από το έτος 1764, με τα έργα: “Θηβαΐδα”, “Αλέξανδρος” και “Ανδρομάχη” (και τα τρία τραγωδίες). Στη συνέχεια έγραψε την έξυπνη κωμωδία του “Οι διάδικοι”, όπου έκδηλα μιμείται την κωμωδία του Αριστοφάνη “Σφήκες”.
Μετά εξακολούθησε με ορισμένες άλλες εκλεκτές τραγωδίες του, μεταξύ των οποίων είναι: “Η Βερενίκη”, “Ο Μιθριδάτης”, “Ο Βρετανικός”, “Ο Βαγιαζήτ”, η “Ιφιγένεια” και η “Φαίδρα” (οι δύο τελευταίες κατά μίμηση των ομώνυμων τραγωδιών του Ευριπίδη).
Η δόξα όμως του Ρακίνα, από τα παραπάνω εκλεκτά έργα του, προξένησε τον φθόνο και τις εναντίον του κριτικές επιθέσεις μερικών άλλων ομοτέχνων του, ακόμη και πρώην φίλων του. Με αποτέλεσμα, ο ποιητής να στεναχωρηθεί τόσο πολύ, ώστε σε ηλικία 38 ετών, να αφήσει το πνευματικό προσκήνιο και να κλειστεί σε μοναστήρι Ιανσενιτών (το Πορτ Ρουαγιάλ). Έκτοτε δε και επί 22 ολόκληρα χρόνια -ως το θάνατό του- δεν έγραψε, παρά μόνο δύο τραγωδίες με θρησκευτικό περιεχόμενο, παρμένο απ’ τη Βίβλο, τις “Εσθήρ” και “Αθαλία”.

Συγγραφέας: Racine Jean Baptiste 1639-1699
Μεταφραστής: Λαυρέντζος Αριστείδης
Εκδότης: Ταξιδευτής
Έτος έκδοσης: 2013
ISBN: 960-9692-19-2
Σελίδες: 144
Σχήμα: 21χ14
Κατηγορίες: Γαλλικά θεατρικά έργα
Σειρές: Θέατρο

Τιμή σε ιστοσελίδες: 7.40 €