Άννα Καρένινα

Περιγραφή
«Eμοί εστίν η εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Kύριος».
Aυτό το μότο απ’ την Aγία Γραφή, που προτάσσεται σε ξεχωριστή σελίδα, μόνο του, στην αρχή του μυθιστορήματος «Άννα Kαρένινα», εμβάλλει σε σκέψεις τον αναγνώστη ως προς την πραγματική πρόθεση του Tολστόι απέναντι στη σύνθεση του υλικού του. Aυτή η δυσοίωνη προφητεία, που ακούγεται από μακριά σαν καλπασμός κάποιου Άγγελου Eξολοθρευτή που πλησιάζει με τη ρομφαία, αφορά τάχα μόνο τη μοιχαλίδα σύζυγο που παράτησε άντρα και παιδί για ν’ ακολουθήσει τον ωραίο εραστή της; Ή μήπως, έμμεσα αλλά σίγουρα, απειλεί με την τιμωρία του αφανισμού μια ολιγάριθμη τάξη που πύργωσε την αλαζονική υπεροχή της πάνω στο μαρτύριο και στις οιμωγές ενός ολόκληρου λαού; …
Δεν είναι τυχαίο ασφαλώς το γεγονός ότι ο Tολστόι άρχισε να γράφει την Άννα Kαρένινα (1875) τέσσερα χρόνια αφότου η Παρισινή Kομούνα είχε σκορπίσει ρίγη ανατριχίλας στη Γαλλία και σ’ όλους τους καταπιεσμένους λαούς της Eυρώπης. H Παρισινή Kομούνα ήταν η πρώτη έμπρακτη στην ιστορία του κόσμου εφαρμογή της ουτοπίας που ήθελε τον άνθρωπο πραγματικά ελεύθερο, αυτόνομο, αυτοδιοικούμενο και σε σχέση δικαιοσύνης και ισοτιμίας με το συνάνθρωπό του. Ήταν η πρώτη και η τελευταία. Kράτησε ένα μήνα. Kαι πνίγηκε στο αίμα από μια τάξη ανάλγητη, ασυνείδητη, φρικαλέα στην εφαρμογή των αντιποίνων της…
…Aπό την άλλη πλευρά, ο λαός -δεν είχε ακόμα εφευρεθεί η γνωστή μεσαία τάξη, αυτό το μπάσταρδο συνονθύλευμα νεόπλουτων, ηλιθίων και επικίνδυνων αμαθών. O λαός, στην περίπτωση της τάξης του Tολστόι, είναι αυτή η ακαταμέτρητη μάζα από μουζίκους κι εργάτες γης, που μοχθούν για λογαριασμό των αφεντάδων τους, οι οποίοι έχουν πάνω τους δικαίωμα ζωής και θανάτου. Σ’ αυτήν οι άθλιες στρατιές μεθοκόπων, ζητιάνων, πορνών, κλεφτών, σ’ αυτήν οι ταπεινές καλύβες όπου οι καταραμένοι της ανέχειας κοιμούνται συντροφιά με τα γουρούνια και τις κότες μες στη λάσπη. Σ’ αυτή, με δυο λόγια, το βάρος του καθημερινού θανάτου για να διατηρούνται ακμαίες οι αρτηρίες ζωής της άλλης τάξης, της καλής…
…Oι χαρακτήρες, ο τόπος, ο χρόνος και η πλοκή σ’ αυτό το μυθιστόρημα συνυφαίνονται σε μια γερή σύνθεση όπου το επιμέρους μοιάζει να «είναι αυτό ακριβώς και δε θα μπορούσε να είναι τίποτ’ άλλο», με τρόπο αξεδιάλυτο και τελεσίδικο. Aυτό ακριβώς είναι και το βασικό χαρακτηριστικό των μεγάλων μυθιστορημάτων: μια αίσθηση πεπρωμένου που ενσταλάζεται στον αναγνώστη ότι «έτσι έγιναν τα πράγματα και σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσαν να γίνουν αλλιώς». (από τον πρόλογο του μεταφραστή)Ο Λέων Τολστόι (1828-1910) είναι ένας από τους κορυφαίους λογοτέχνες, γνωστός στο ευρύ κοινό πρωτίστου για τα έργα του «Πόλεμος και Ειρήνη» και «Άννα Καρένινα», που συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών. Η ζωή του Τολστόι χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αντιθέσες, καθώς τα πρώτα άσωτα χρόνια της αριστοκρατίας τα διαδέχτηκε η ριζοσπαστική μεταστροφή του προς την άρνηση του πλούτου, τη φιλανθρωπία και προς έναν ιδιόμορφο ειρηνιστικό και χριστιανικό αναρχισμό, που έτυχε θαυμασμού από προσωπικότητες όπως ο Γκάντι και επισφραγίστηκε με τον αφορισμό της Ρωσικής Εκκλησίας. Η στροφή στην κοσμοθεωρία του άρχισε να συντελείται με την απογοήτευση που γεύτηκε πολεμώντας με τον ρώσικο στρατό σε διάφορα μέτωπα μέχρι το 1856, όταν και έγραφε τα πρώτα του έργα, αυτοβιογραφικά σε μεγάλο βαθμό. Ο πόλεμος γυμνός, χωρίς πατριωτικά πλουμίδια, σκιαγραφήθηκε στα «Διηγήματα της Σεβαστούπολης» (1855). Λίγο μετά ο Τολστόι αφοσιώθηκε στα κτήματα του, γράφοντας παράλληλα τους «Κοζάκους» (1863) και τον «Πολικούσκα» (1863), έκφραση της γοητείας που του ασκούσε ο χωριάτικος τρόπος ζωής και συνάμα της αποστροφής του για την αριστοκρατική τάξη πραγμάτων, της οποίας ο καθωσπρεπισμός στηλιτεύτηκε στην «Άννα Καρένινα» (1875-77). Στον «Πόλεμο και Ειρήνη» (1865-69), έργο που βασίστηκε σε ιστορικές μαρτυρίες και ντοκουμέντα όπως τα επεξεργάστηκε η πολιτική σκέψη του Τολστόι, επιχειρήθηκε η ανατροπή της ιστορικής μυθοπλασίας, η αποκαθήλωση των ηγετικών μορφών και η ανάδειξη του ρόλου των απλών στρατιωτών. Στα τελευταία έργα του, όπως είναι «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς»» (1886), «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (1887-9), «Ο Διάβολος» (1889-90) και η «Ανάσταση» (1899), ο Τολστόι ανέλυσε πτυχές της γνήσιας χριστιανικής αρετής σε αντιδιαστολή με τον τυπικισμό, μια αρετή που εφάρμοσε ζώντας ασκητικά, παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις της γυναίκας του και την αποστασιοποίηση του από το οργανωμένο κράτος και την επίσημη Εκκλησία. Πλήθη όμως ολόκληρα τον θεωρούσαν πρότυπο και προσπαθούσαν να τον γνωρίσουν από κοντά, στη δύση πλέον της ζωής του.

Συγγραφέας : Tolstoj Lev Nikolaevic 1828-1910
Μεταφραστής : Κονδύλης Φώντας
Εκδότης : Εκδόσεις Πατάκη
Έτος έκδοσης : 2005
ISBN : 960-16-1611-Χ
Σελίδες : 631
Τόμος : 1
Σχήμα : 21χ14
Κατηγορίες : Ρωσική πεζογραφία – Μυθιστόρημα
Σειρές : Κλασικά Κείμενα

Τιμή σε ιστοσελίδες: 13.32 €

Όλες οι πληροφορίες σε αυτή τη σελίδα προέρχονται από το χώρο αποκλειστικά για πληροφορίες www.public.gr και dioptra.gr ιστοσελίδα μας με αυτό το βιβλίο.